Խամրած շենքեր

 

Կարմիրը կորչում է ձմռան ցուրտ շնչից,

Ու աշնան հետ մեկտեղ մեր շունչն է սառչում,

Կապույտն է տիրել աշխարհին այս սուտ,

Տերևներին թողնելով չորություն ու սարսուռ:

…

Եվ իմ ձեռքը ձգվում է դեպի պատուհան,

Դեպի ապակին՝ չեզոք, ընտրության առաջ,

Բայց տաքը կեղծ է, արևը չկա,

Խաբկանք է դա զուտ, միայն գոլորշի:

…

Սիրում եմ նայել կարմիր շենքերին,

Որոնք խամրել են ձմռան ցուրտ ու տաք օդից,

Նայում եմ ուրիշ պատուհաններին,

Եվ սիրում ձմեռը հիվանդ կոկորդից:

…

Նայում եմ կրկին, մտածում եմ ես,

Փնտրում պատասխան և նայում հեռուն,

Ձմեռն է, արդո՞ք, տիրել իմ սրտին,

Թե սիրտս սառել ու դարձրել ձմեռ: