Հոքուներ (մաս 1)
…
Կանաչ կյանք,
Վիրակապված ձուկ,
Մահվան ալիք։
…
Հետ նայիր,
Արցունքների հետքեր,
Այժմյան հպարտություն։
…
Այրվածքի սպի,
Խոտաբույսերով թեյ,
Վախ դեղորայքից։
…
Չոր ծաղիկներ,
Ծորակից թափվող ջուր,
Արհեստական կյանք։
Մանուշակագույն
Կարոտ կար այս բանստեղծությունների շարքում: Հեղինակը հիշում էր անցյալից մի դրվագ, որտեղ վերջին անգամ ժպտում էին հարազատի տխուր աչքերը և հեղինակի հոգին դարձնում մանուշակագույն: Ինչպես գիտենք ծիածանի վերջին գույնն է մանուշակագույնը: Հնարավոր է՝ իզուր չէ խոսվում հենց մանուշակագույնի մասին: Վերջին ոչ ուրախ, ոչ էլ տխուր գույնն է: Ծանոթ է այս իրավիճակը, երբ հրաժեշտի պահին, հիշում ենք բոլոր լավ հիշողությունները՝ ծիածանի մնացած վառ գույները, և ներկում հրաժեշտի րոպեները մանուշակագույնով՝ վերջին գույնով: Մնացած բանաստեղծությունները մյուս երանգների և գույների մասին էին, բայց ինձ հարազատ է մանուշակագույնը: Միաժամանակ և սիրում եմ որոշ երանգներ, և ատում որոշները, յուրահատուկ է այն ինձ համար, ինչպես բոլոր հրաժեշտները:
Comments
Post a Comment